Michael

Michael, een kalende jongeman met bril, normaal postuur, rijdt na een dag werken zijn middenklasser de garage binnen en komt thuis met de boodschappen. Hij pakt ze uit en kleedt zich om. Even later bereidt hij zwijgend het avondeten: gebakken leverkaas. Het is dat de zware deur naar de kelder van binnen met geluidsisolerend materiaal is beplakt en dat hij alle rolluiken hermetisch sluit, anders zou de kijker tot nu toe niets afwijkend zijn opgevallen. In de tot kinderkamer omgebouwde kelder houdt Michael een jongetje verborgen. Hij is al redelijk gedomesticeerd en mag boven komen voor avondeten, afwassen en om samen tv te kijken. Er is geen sprake van fysieke dwang. Er wordt niet geslagen. Het lijkt een bijna gewoon tafereel, zoals dat zich dagelijks in miljoenen huishoudens afspeelt. Markus Schleinzers portret van een pedofiel toont de banaliteit van het dagelijks leven van de dader. Hij toont hoe saaiheid en minimaal sociaal decorum als camouflage dienen. De grote kracht van de film ligt, afgezien van het controversiële onderwerp, in de strakke, statische benadering ervan. De Oostenrijkse debutant Schleinzer legde zich een gruwelijk moeilijke taak op nabijheid te scheppen tot een man die doorgaans op afstand wordt gehouden. Het effect van de klap die de film uitdeelt dringt pas na de aftiteling geleidelijk door