U-Boat War

"Ze waren het enige dat me echt bang maakte", aldus de gewoonlijk standvastige Winston Churchill over de U-Boat-vloot van de Duitse marine - het gevreesde Wolf-pack, dat de Atlantische diepten besluipte, waardoor zowel de koopman als het oorlogsschip onmiddellijk gevaar liep. Samen met een formidabele oppervlaktevloot, daagden de U-boten de traditionele suprematie van de Royal Navy uit over de oceanen, waarmee ze de kracht van Groot-Brittannië bestreden met een heerschappij van stille terreur. Een decennium van geheime wederopbouw had enorme schepen voortgebracht zoals de Scharnhorst, Gneisenau en Prinz Eugen - namen om elke geallieerde zeevaarder angst aan te jagen. Het was echter van onder water dat de grootste dreiging zou komen. Onder bevel van admiraal Karl Doenitz verwoestten de onderzeeërs de scheepvaart, sneden ze bevoorradingslijnen af ​​en sloegen toe vanuit konvooien waar geallieerde escorts geen wapens durven te gebruiken. De kapiteins van de U-boot waren het equivalent van Luftwaffe-azen - meedogenloos, sluw en ijskoud onder druk. Maandenlang zware omstandigheden doorstaan ​​en in duisternis werken zonder kans op ontsnapping, dit was echt een zenuwoorlog. "Er is geen marge voor fouten op een onderzeeër", zei een kapitein. "Je bent levend of dood." Op 4 mei 1945 gaf Doenitz bevelen om de vijandelijkheden te staken. "Jullie hebben gevochten als leeuwen" zei hij tegen zijn matrozen. Het verhaal wordt verteld met behulp van zeldzame archiefbeelden, waarvan een groot deel sinds de Tweede Wereldoorlog niet meer beschikbaar is in het Westen.