Ultra Elektric

Drie jaar na Gracias Señor (2018) lopen The Sore Losers over van de goesting om hard tegaan, of zoals gitarist Cedric Maes het verwoordt: “The Sore Losers zijn klaar om uwhersenen tot moes te rocken! Dat is slecht nieuws voor iedereen die zit te wachten op denieuwste electropop sensatie of nog meer akoestische wegdroomliedjes, maar heel goednieuws voor wie uitkijkt naar een vette rockplaat”. Dat konden we al horen in de singlesYeah Yeah Yeah en Amy en die lijn trekt de band niets ontziend door in de overige 10 tracks.Na buitenlandse avonturen met Dave Cobb, Dolf De Borst (The Datsuns), en James Petralli(White Denim) voelde de band zich klaar om het heft in eigen handen te nemen. CedricMaes: “Als we met zo’n internationale topproducer samenwerkten, was er altijd wel éénvan ons vier die goed oplette wat er aan het gebeuren was, we wilden weten waar elkknopje voor diende.”Nu hebben ze het allemaal zelf gedaan: van songwriting over opnametechnieken totproducen en mixen. De plaat werd zelfs deels opgenomen in de eigen opnamestudio vande band: Ultra Elektric Studio. Het nieuwe album heeft zijn naam dus niet gestolen. JanStraetemans: “Die titel staat symbool voor onze onafhankelijkheid. Na 11 jaar weten weals geen ander hoe The Sore Losers moeten klinken en we hebben ons door niks of niemandlaten tegenhouden om dat geluid na te jagen.”De band heeft er zijn missie van gemaakt om die rockmuziek te spelen waar ze zelf noodaan hebben. Cedric Maes: “Wij volgen onze drang om nummers te schrijven, recht uit hethart en omdat het moet, de wereld heeft goeie rockbands nodig!”