Supernova

Op 27 januari 2026 betrad Jakob Manz het podium van de Alte Oper Frankfurt als de jongste Artist-in-Residence die het operahuis ooit heeft aangesteld, nog geen 25 jaar oud, en verzorgde hij het hoogtepunt van zijn seizoen voor een uitverkochte zaal met 2600 toeschouwers. Supernova is de documentaire van die avond. Wat het vastlegt is niet alleen een technische beheersing die op elke leeftijd opmerkelijk zou zijn, maar iets zeldzamers: het vermogen om op het grote podium te excelleren, en dat te doen met openheid en dankbaarheid in plaats van showmanship. Het programma was speciaal voor die avond samengesteld en draaide om de mensen die hem gevormd hadden. In duet met Michael Wollny verkleint Manz de immense zaal tot iets bijna intiems met Horace Silvers "Peace". Met Kinga Głyk en met Nils Landgren, een kunstenaar die hij noemt als een vormende invloed, verlopen de samenwerkingen gemakkelijk en ongedwongen. En in twee gastoptredens met zangers laat hij twee totaal verschillende kanten van zichzelf zien: hij blaast de zaal omver in Max Mutzkes "Welt Hinter Glas" en vindt oneindige tederheid in Sarah Connors "Ich wünsch dir". Dat talent om samen met een stem te spelen verbindt hem met een van zijn helden, David Sanborn, die hier herdacht wordt in de allereerste klank van het album: een citaat uit "Butterfat" waarmee "Eyes of Crystals" opent. Een recensie van het concert in de Frankfurter Rundschau was enthousiast over het idee dat Jakob Manz' Supernova "een exploderende ster... een zon die openbarst" zou zijn. Dit album bevestigt die stralende uitstraling.