Solo

Past is Present is ACT's zorgvuldig samengestelde, diepgaande verkenning van de rijke catalogus van het label, waarbij uitstekende opnames opnieuw in de schijnwerpers worden gezet op premium vinyl. Dit zijn albums waarvan de relevantie niet is vervaagd – ze spreken nog steeds met helderheid en emotionele kracht. Geselecteerd als onderdeel van ACT's muzikale erfgoed, verschijnt elke titel voor het eerst op vinyl of in een nieuw geremasterde editie, met de hoogst mogelijke geluidskwaliteit en met behoud van de oorspronkelijke artistieke visie. Elke release is ontworpen als een gelimiteerde, handgenummerde collector's edition, gemaakt voor luisteraars die zowel het geluid als het object waarderen. De originele hoesafbeelding is behouden en versterkt door een verfijnde productie: een op maat gemaakte obi-strip voor verzamelaars, nieuw geschreven liner notes, speciaal ontworpen labels en een individueel ontworpen binnenhoes – elk onderdeel van een samenhangende serie-identiteit en een premium vinylervaring. solo (2010) is uniek in de catalogus van Vijay Iyer: zijn enige solo piano-opname en een gedurfde afwijking voor een artiest die zijn reputatie had opgebouwd met samenspel in trio's. Het album verscheen slechts een jaar na zijn debuut bij ACT, Historicity (2009), alweer zijn veertiende album, maar wel het album dat zijn internationale doorbraak inluidde: uitgeroepen tot Pop/Jazz Album van het Jaar door de New York Times, en zijn trio bekroond tot Aanstormend Jazzduo van het Jaar door DownBeat. Gezien de bijna telepathische chemie binnen die band, was een solo-avontuur het laatste wat iemand had verwacht. De werktitel Autoscopy geeft een hint naar het uitgangspunt – een poging om zichzelf van buitenaf te bekijken, waarbij hij een lijn van invloeden volgt van Monk en Ellington tot Cecil Taylor en Sun Ra. Het resultaat is een album gebouwd op contrasten. Het opent met een ingetogen, ongeremde interpretatie van Michael Jacksons "Human Nature" – tot op de dag van vandaag Iyers meest gestreamde nummer – voordat het abrupt overgaat in de scherpe hoeken van Monk en Clarkes "Epistrophy", en later in een zoekende versie van de standard "Darn That Dream" uit 1939. Lyrisch het ene moment, woedend het volgende; Eerst minimalistisch, dan weelderig – elk nummer opent een nieuwe deur naar Iyers muzikale universum, altijd balancerend tussen verleden en heden. Een mijlpaal die