Red Sulphur

De eerste ontmoeting tussen twee ongelooflijke talenten: Tyshawn Sorey op drums en Pat Thomas op piano. Het duurt niet lang voordat de intensiteit toeneemt. Een snelle passage van de rechterhand op de toetsen geeft een waarschuwing, als de eerste regendruppels voor een onweersbui. Terwijl Thomas' linkerhand zich aansluit om de basnoten te peilen, roept Sorey zijn metalachtige klanken in, die de lucht om hen heen opzwepen voordat de vochtigheid in de ruimte verdwijnt en het duo even stilvalt. Thomas grijpt naar de klankkast van de piano – hij laat een deel van de bekende klanktaal van Elephant Clock van Al Jazari horen, voordat hij een aantal van die immense toetsenclusters laat horen die we zo goed kennen van zijn werk in [Ahmed] en ze opstapelt tot dichte, roterende ritmes. Sorey combineert lichte brush-technieken met aeolische tonen, waarbij hij op sommige momenten alleen de lucht raakt om Thomas' palm-muted ritmes te begeleiden. Halverwege de set voegen de twee muzikanten zich bij elkaar in percussieve activiteiten, waarbij Thomas' slides op de snaren volledig verweven zijn met Sorey's klinische snaredrumspel. Terwijl Thomas zich in de loop van de set naar meer hemelse sferen begeeft, stuurt Sorey zijn trillende veldtrommel richting een buitengewoon zuivere slag op de hi-hat – een soort muzikale zucht waar het publiek onwillekeurig op reageert. Het duo is enorm dynamisch, prachtig precies en beschikt over talloze talenten. Terwijl Sorey's malletspel aanzwelt en weer wegsterft, voegt Thomas twee enkele basnoten toe, alsof hij ironisch wil zeggen: "Tada!" Je moet er wel om lachen – het is waanzinnig goed, gespeeld door twee van de besten op het hoogtepunt van hun kunnen.