Purposing The Air

Purposing The Air van Ingrid Laubrock is een experimenteel dubbelalbum, uitgebracht als CD in 2025. Het project markeert een bijzonder moment in Laubrocks oeuvre: de componist en arrangeur treedt ditmaal uitsluitend op als dirigent en ontwerper, zonder zelf als saxofonist te spelen. Centraal staat hier niet alleen muziek, maar ook literatuur, want elk van de zestig minuten durende stukken is een muzikale interpretatie van delen uit het gedicht 'Mood Librarian – a poem in koan' van Erica Hunt. Daarmee ontstaat er een intens en intrigerend samenspel tussen taal en muziek, wat het album tot een multidisciplinaire belevenis maakt. Qua genre beweegt Purposing The Air zich op het grensvlak van moderne jazz, vrije improvisatie en hedendaagse klassieke muziek. De muziek is uitgesproken conceptueel en ritmisch avontuurlijk, met duidelijke invloeden uit het avant-garde idioom, waarbij klankkleuren en textuur vaak belangrijker zijn dan melodische lijnen of traditionele ritmische structuren. De stukken zijn miniaturen: elk vormt een afzonderlijk muzikaal universum, sprekend door de korte, krachtige frases en de unieke mix van stemmen en instrumenten. Tegelijkertijd vraagt het album om actieve luisteraandacht, vooral omdat de thematiek en vorm vaak complex en ondoorgrondelijk zijn: Purposing The Air is veeleer een album voor de liefhebber van experimentele kamermuziek dan voor een casual jazzluisteraar. De uitvoering is verdeeld over vier duo’s, waarvan elk vijftien stukken verzorgt. In de openingsduo’s op de eerste CD spelen vocalist Fay Victor en cellist Mariel Roberts samen. Victor benut een breed spectrum aan vocale technieken, waaronder het herhalen van korte poëtische regels, woordloos zingen en scatten, terwijl Roberts met haar cello een rijk en hoekig klanklandschap creëert. Hun samenwerking geeft een intense, haast fysieke lading aan de muziek. Het tweede duo bestaat uit Sara Serpa (stem) en Matt Mitchell (piano), die elk op hun eigen manier de muzikale miniaturen vormgeven met een mix van harmonie en abstractie. Opvallende tracks op het album zijn onder andere 'Koan 11', 'Koan 38' en 'Koan 42' op disc één; deze laten goed horen hoe de poëtische intermezzi en het muzikale experiment hand in hand gaan. Op disc twee vallen 'Koan 23', 'Koan 24' en 'Koan 59' op, waarin het samenspel tussen vocalist Rachel Calloway en violist Ari Streisfeld, net als tussen Ben Monder en Theo Bleckmann, telkens nieuwe kleuren en texturen aan het gedicht toevoegen. Purposing The Air is een album dat uitblinkt in originaliteit en intellectuele diepgang. Het vereist geconcentreerd luisteren en biedt een sonore reflectie op de relatie tussen tekst en klank, tussen improvisatie en compositie. Zo nestelt het zich niet alleen in de muziekwereld, maar ook tussen de hedendaagse poëzie, als een werk dat de grenzen tussen disciplines doelbewust en prachtig doet vervagen.