Oh Death

Van formidabele paranormale krijgers tot voorstanders van een spirituele zoektocht die dit rijk overstijgt: Goat blijft een mysterieuze band. Ze verlieten in het afgelopen decennium hun ondoorgrondelijke oorsprong in het Zweedse dorp Korpilombo, en kwamen terecht op podia en festivals over de hele wereld. Deze band heeft hun opruiende muziek geheel volgens eigen coördinaten gecreëerd.Met dit alles in het achterhoofd had de toevallige toeschouwer uit de titel kunnen raden dat 'Requiem', hun gelukzalige en melancholische album van 2016, hun laatste zou zijn. Toch zijn de voorouderlijke geesten altijd rusteloos, en hebben ze de eeuwige cycli van wedergeboorte triomfantelijk 'Oh Death' genoemd - een ceremoniële vuurzee die gelukkig weer net zo sterk is als we van de band gewend zijn. Sterk gemaakt door bepaalde krachten, waarvan we alleen maar kunnen gissen naar de oorsprong. 'Oh Death' is een feest waar iedereen welkom is. Deze snikhete serenades zwaaien vrolijk alle luie classificaties weg en zijn net zo comfortabel in de headspace van wrede jaren 70-funk als in de pittige ZE-Records post-punk.Van bezwerende folk tot freejazz skronk, met meedogenloze rauwe energie. 'Oh Death' wordt aangedreven door een bovennatuurlijke lading die ons verenigt en stimuleert, maar ook alle grenzen overstijgt: zowel geografisch en muzikaal, als tussen deze wereld en de volgende. In de handen van deze wijzen en waarzeggers is dit nog maar het begin. Goat Is 'Oh Death', Long Live Goat.