My Beautiful England

De release van NME's C86-cassette luidde een nieuwe generatie artiesten in die was ontstaan sinds de vorige C81 en een reeks acts verzamelde die nieuwe dialecten uit punk, ritmes, reggae en de avant-garde hadden gehaald. Hoe zit het met nog een van de beste van C86 - The Servants, de band van David Westlake? Ambivalent over de uitnodiging om op C86 te staan, gaf Westlake de NME een misplaatste b-kant, alvorens afstand te nemen van het rumoer rond de compilatie. Latere releases van Westlake en The Servants en Westlake kregen goede recensies, maar vielen stilletjes in relatieve onbekendheid, ondanks de muzikale betrokkenheid van verschillende Housemartins, Go-Betweens en Triffids, een zoektocht van Stuart van Belle & Sebastian om Westlake te vinden en een band te vormen; om nog maar te zwijgen van de vijfjarige aanwezigheid van Luke Haines in de Servants voordat hij The Auteurs, Baader Meinhof en Black Box Recorder vormde. Westlake ging eerst de wet in en bracht daarna jaren door in de literaire academische wereld. Nu de verrassende komst van My Beautiful England. Het album is een meesterwerk van concept, compositie en uitvoering, een conceptueel werk van waarheden en reflecties van moeilijke maar behendige en onverschrokken expressie. "Het is nu niet alleen in de mode om Engeland en zijn verleden te denigreren; het is ketterij om er het goede in te herkennen. De plaats die mij maakte is aan het verdwijnen. Zijn waarden en tradities. Onder hen: goede manieren, nederigheid en clementie, veerkracht en doorzettingsvermogen, een goed humeur. De geschiedenis wordt – naar geest en materieel feit – hervormd door ideologen die er onwankelbaar zeker van zijn dat ze gelijk hebben, en mensen worden verwijderd van hun verleden. Sommigen worden gedwongen tot passieve aanvaarding van nieuwe verdraaiingen van het verleden, uit imitatie of lafheid. Ik verzet me. Dit album is een gedenkteken. Met opzet een museumstuk. Het is een persoonlijk eerbetoon aan het Engeland dat ik kende."