Live in Valencia 92

Live In Valencia 92 is een album van het Johnny Griffin Quartet en behoort tot het genre jazz, met een duidelijke nadruk op hard bop. Het album werd uitgebracht als CD en vangt een spetterend liveconcert van de legendarische Amerikaanse tenorsaxofonist Johnny Griffin in Valencia, Spanje. Samen met pianist Hervé Sellin, bassist Reggie Johnson en drummer Doug Sides levert Griffin een energieke en karaktervolle set muziek die zijn virtuositeit en zijn warme interactie met het publiek onderstreept. Het album bestaat uit zes zorgvuldig gekozen nummers, waarbij Griffin het publiek trakteert op zowel jazzstandards als persoonlijke favorieten van iconische componisten, waaronder Duke Ellington en Thelonious Monk. Het repertoire weerspiegelt zijn diepe band met de jazztraditie, en zijn vermogen om met humor, flair en swing elk stuk tot leven te brengen. De akoestiek van de zaal draagt bij aan de intieme en warme sfeer die zo kenmerkend is voor deze opname. Een van de meest opvallende tracks is A Monk’s Dream, waarmee Griffin zijn nauwe muzikale band met Thelonious Monk eer aandoet. Ook het nummer Rhythm-A-Ning springt eruit, een klassieker van Monk waarin Griffin zijn bekende krachtige, maar lyrische spel demonstreert, ondersteund door het dynamische trio. Griffin voegt daarnaast zijn eigen compositie The Cat toe, een stuk dat bijna als zijn persoonlijke themasong geldt en zijn unieke geluid en aanwezigheid perfect samenvat. Just Friends, waarmee het album opent, toont aan dat spierkracht en melodie bij Griffin hand in hand gaan. Live In Valencia 92 verscheen in 2024 en is een fraai gedocumenteerde, 71 minuten durende staalkaart van Griffin’s kunnen in de nadagen van zijn carrière. Het album is bijzonder geliefd onder jazzliefhebbers, omdat het een glimp biedt van Griffin’s charisma en swing, en vooral van zijn blijvende invloed op het genre. De sfeer tijdens het optreden en het sterke samenspel met zijn Europese bandleden maken deze CD tot een waardevolle aanvulling op elke jazzcollectie. Het album wordt gezien als een treffende herinnering aan de tijd dat jazzreuzen als Griffin het podium domineerden en hun muzikale nalatenschap live overbrachten aan een publiek dat de kunstvorm omarmde.