Horizon

Het album Horizon van Martin Sjöstedt & Stockholm Jazz Orchestra, uitgebracht op cd in 2024, is een opvallend voorbeeld van hedendaagse bigband jazz. Het album bevat negen tracks, een combinatie van eigen composities van Sjöstedt en nieuwe arrangementen van bestaande jazzstukken. Sjöstedt, die op deze plaat de rol van pianist vervult, is tevens bekend als bassist, componist en arrangeur, en brengt met dit project de kwaliteiten van zowel zichzelf als zijn collega-musici in de schijnwerpers. Het genre van Horizon is overduidelijk jazz, en binnen deze stroming toont het album een sterke verwevenheid met de traditie van de jazzorkestbenadering, gecombineerd met een eigentijdse visie. De muziek wordt gekenmerkt door inventieve arrangementen die de individuele kracht van de solisten tot hun recht laten komen, zonder het collectieve geluid van het orkest uit het oog te verliezen. Op Horizon wisselen originelen en herinterpretaties van jazzklassiekers elkaar af. Het album opent met een energieke, complexe versie van Herbie Hancock’s Butterfly, waarin de blazerssectie sprankelend samenspeelt en saxofonist Fredrik Kronkvist de eerste solo voor zijn rekening neemt. Sjöstedt zelf toont zich daarna als vloeiende en geslepen solist op piano. Een andere opvallende compositie is Intervals, een eigen werk van Sjöstedt dat zich onderscheidt door meer lyrische en ingetogen passages, met een hoofdrol voor de altsax van Johan Christoffersson. Het titelstuk Horizon legt de nadruk op de verhalende kracht van de bigband en speelt met het concept van de horizon als metafoor voor het dagverloop. Voor de afsluitende track kiest Sjöstedt John Coltrane’s Equinox, dat in deze bewerking warmte, intensiteit en ruimte voor improvisatie uitstraalt. De opnames van het album zijn van hoge kwaliteit, waarbij ieder detail in het geluid van de volle bigband tot in de finesse te horen is. Sjöstedt’s composities en arrangementen geven individuele musici veel vrijheid, zonder dat de samenhang van het geheel verloren gaat. Elk stuk is zo geschreven dat een specifiek bandlid als solist wordt uitgelicht, wat de persoonlijke band tussen de leden van het orkest onderstreept. Horizon demonstreert de kracht van het collectief, maar geeft ook het individuele spel van de muzikanten een podium. Het resultaat is een album dat zowel klassieke bigbandliefhebbers als luisteraars met een voorkeur voor moderne jazz weet aan te spreken. Tracks als Butterfly, Intervals en Equinox geven een goede indruk van het veelzijdige karakter en het hoge niveau van dit album.