Four

Binnen de brede kerk van metal en haar vele vertakkingen – rock, doom, stoner en al de rest – blijft het een kleine sensatie om een band te ontdekken die zich enigszins buiten de gebaande paden lijkt te bevinden. Crumbling Ghost is zo'n anomalie. Crumbling Ghost is geen nieuwkomer. Ze zijn al een tijdje actief en brengen met tussenpozen albums uit; 'Four' is zelfs hun vierde release. Ze hebben de goedkeuring gekregen van smaakmakers als Stuart Maconie, Stewart Lee en Tom Ravenscroft. En hoewel ze op Roadburn hebben gespeeld en het podium hebben gedeeld met Hawkwind en zelfs Damo Suzuki, blijven ze (mogelijk bewust) merkwaardig genoeg onder de radar. Het kernidee van de band is bedrieglijk eenvoudig: traditioneel folkmateriaal, gefilterd door de waas en zwaarte van zware, fuzzy stonerrock met een vleugje psychedelica en een snufje doom. Maar cruciaal is dat dit gebeurt zonder de kostuums en theatrale fratsen die vaak gepaard gaan met dergelijke botsingen. Geen nep-heidense praal, geen kerkhof-cosplay, geen cartoonachtig satanisme. Wat Crumbling Ghost omarmt, is niet folk als museumstuk, maar als een geleefde ervaring, de drama's geworteld in de cultuur, verhalen en het dagelijks leven van gewone mensen, de folklore, de verhalen over liefde en dood, moord en overspel, vrijheid en onderdrukking. Zangeres Katie Harnett zegt: "Toegewijde moeders, bezitterige, gewelddadige partners, kwetsbare vrouwen, seizoensarbeiders en koninklijke schandalen – dit album is onze weergave van de beproevingen en moeilijkheden van het menselijk bestaan en universele ervaringen die vandaag de dag nog steeds relevant aanvoelen." Gitarist John voegt eraan toe: "Thema's als moord, verraad, verlies, jaloezie en liefde zijn door de hele plaat heen te vinden." "De liedjes van Martin Carthy waren met name een belangrijke inspiratiebron." Het resultaat is een verzameling moordballades, bovennatuurlijke verhalen en waarschuwingen, allemaal verpakt in zware, dreunende fuzz en atmosferische klanken. Harnetts stem staat centraal: onmiskenbaar geworteld in de folk, maar zonder opsmuk, melodisch maar ook met een scherpe rand. De albumopener 'Bows Of London' is een moordballade over zusterlijke haat en grimmige rivaliteit, met in het midden een spookachtige viool gemaakt van de botten van een overleden zus. De meeslepende, hypnotische begeleiding sluit perfect aan bij het verhaal. Natuurlijk loopt