Cycles in the Infinite Dream

In de afgelopen tien jaar heeft het Chicago-kwartet REZN een unieke plek veroverd in de heavy metal-scene. Ze hebben de ruwe topografie uitgehouwen, het meest geconcentreerde metaalerts uit de grond gedolven en dit alles gevormd tot iets monumentaals, imposant en goddelijks. Hoewel REZN altijd al seismische riffs heeft gecombineerd met moeiteloze schoonheid en grandeur, hebben hun wisselende strategieën om die polariteit te hanteren uiteenlopende compositorische en stilistische keuzes met zich meegebracht, met name het licht-donkercontrast van de albums Solace (2023) en Burden (2024). Maar met hun nieuwste album, Cycles in the Infinite Dream, weet REZN de overweldigende kracht van hun volledige sonische arsenaal meesterlijk te bundelen met hemelse melodieën en sublieme, synesthesie-opwekkende sfeerklanken, op een manier die zo naadloos aanvoelt dat het buitenaards is, alsof ze zich in een grensgebied tussen twee realiteiten bevinden. Terwijl REZN zich begeeft in de ongeremde sferen van metal en de ongebonden uithoeken van psychedelia, laat hun nieuwste release een band zien die met discipline en intentie werkt, zelfs wanneer die intenties opzettelijk cryptisch zijn. Zoals de albumtitel al doet vermoeden, verkent Cycles in the Infinite Dream het snijvlak van onze wakende en nachtelijke wereld. “We hebben ons gericht op de droom en het onderbewustzijn als lyrisch concept en melodisch thema,” legt de band uit. “De pseudo-waaktoestand is een weerspiegeling van een tweede bestaan – iets waar je naartoe kunt vluchten of waar je door gevangen kunt raken.” Net als het door het onderbewustzijn geleide werk van David Lynch, bestaat Cycles in the Infinite Dream als een parallax tussen de artiest en het publiek, waardoor een verhulde en vervormde ruimte ontstaat die zowel vertrouwd als vreemd is, als een gang naar ons verleden waar we onze omgeving herkennen, maar ons toch verloren voelen in de verwrongen geometrie ervan. Een van REZN's meest onderschatte troeven is de vocale aanpak van gitarist/zanger Rob McWilliams. McWilliams vermijdt de keelklanken of opera-acrobatiek van heavy metal en is standvastig gebleven in zijn meeslepende, met delay doordrenkte melodieën, die een betoverend pad bieden door zelfs de meest primitieve en beukende momenten in het repertoire van de band. Als een fluitspeler die je uitnodigt om mee te doen, baant McWilliams zich een weg door de du