Born Under a Mad Sign

Born Under A Mad Sign is het zevende studioalbum van de Japanse band Church Of Misery, die bekend staat om hun zware, doom metal georiënteerde sound. Het album verscheen in 2023 op een dubbel-LP en markeert een krachtige terugkeer naar het gruizige en rauwe geluid dat de band zo herkenbaar maakt binnen het genre. Hun stijl is stevig geworteld in de traditie van klassieke doom metal, met duidelijke invloeden van bands als Black Sabbath, maar verweeft ook elementen van stoner rock en psychedelica, wat resulteert in lange, groovende nummers met een onmiskenbaar sinistere sfeer. Vanaf de eerste klanken dompelt het album de luisteraar onder in een wereld van fuzz, vervorming en onheilspellende riffs. De productie is organisch en ongepolijst, waardoor het geheel de sfeer krijgt van een duistere, met rook gevulde club uit de jaren zeventig. Wat vooral opvalt, is dat Church Of Misery erin slaagt hun kenmerkende 'groove' opnieuw centraal te stellen, na een periode waarin deze wat naar de achtergrond was verdwenen. De nummers staan bol van de logge, pakkende gitaarriffs en de zompige ritmesectie, terwijl de gruizige vocalen en schurende baslijnen de onheilspellende sfeer alleen maar versterken. Het thematische zwaartepunt van het album ligt, zoals gebruikelijk bij Church Of Misery, bij de duistere kant van de menselijke natuur. Vrijwel ieder nummer vindt zijn inspiratie in beroemde seriemoordenaars of beruchte misdadigers, wat zorgt voor een macaber en consistent thema. Onder de opvallende tracks bevindt zich 'Spoiler', een verrassende cover van Haystacks Balboa, die opvalt door zijn licht psychedelische inslag en de swingende orgelpartijen. Daarnaast is 'Freeway Madness Boogie (Randy Kraft)' een typisch voorbeeld van hun stoner/doom-aanpak, met logge riffs en een trance-opwekkende groove, terwijl nummers als 'Most Evil (Fritz Haarmann)' laten horen hoe de band zware doom combineert met een meeslepende, bijna bluesachtige ondertoon. Born Under A Mad Sign onderscheidt zich door zowel rauwheid als een zekere speelsheid in het songmateriaal. De band weet een balans te vinden tussen traditie en experiment, zonder het fundament van klassieke doom metal te verloochenen. Het resultaat is een plaat die zowel oude als nieuwe fans zal aanspreken en bevestigt waarom Church Of Misery een van de toonaangevende namen binnen de moderne doom metal blijft.