Ban the Bomb

Historische 2CD-set met de muziek van de Aldermaston Anti-Nuclear Marches. Van folk en jazz tot protestliederen tegen de bom. Groot-Brittannië aan het eind van de jaren vijftig, een land dat werd gestimuleerd door een wereldwijde economische bloei en eindelijk uit de naoorlogse bezuinigingen kwam. Gedurende het decennium waren de spanningen in de Koude Oorlog tussen de VS en de Sovjet-Unie echter geëscaleerd en Groot-Brittannië was de strijd aangegaan om pas het derde land te worden dat kernwapens ontwikkelde. Dit leidde tot de vorming van de Campaign for Nuclear Disarmament (CND), een groep onder leiding van de anglicaanse priester John Collins en de filosoof Bertrand Russell. Onder steun van een breed publiek werd er vanuit Londen een mars georganiseerd naar de atoomwapenfabriek in de buurt van het dorp Aldermaston in Berkshire, een vreedzaam protest waarbij mensen van alle leeftijden betrokken waren; verenigd in hun afschuw dat ze in de schaduw van de bom leven en in hun angst voor de toekomst van de mensheid. Dus vanaf Trafalgar Square op Goede Vrijdag 1958 marcheerden ze bij somber weer op een soundtrack van volksliederen en jazz; de protestliederen van Ewan MacColl en Peggy Seeger, Fred en Betty Dallas en John Brunner, aangevuld met de revivalist New Orleans-stijl van Ken Colyer's Omega Brass Band en normen die populair werden gemaakt door Britse jazzgiganten uit die tijd als Chris Barber, Ottilie Patterson, Humphrey Lyttelton, Kenny Ball en Acker Bilk. Jeff Nuttall, in Bomb Culture: “De aantallen in Aldermaston maart waren enorm, verreweg de grootste ooit voor politieke/humanitaire doeleinden. Tieners onder hen zorgden voor een carnaval van optimisme. Het was deze wilde festivalgeest die het CND-symbool in ongelooflijk korte tijd door de jazzclubs en middelbare scholen verspreidde. Protest werd geassocieerd met feest. Er was een nieuw gevoel van vrijgevigheid verleend door de duidelijke humanitaire houding van de ravers zelf.”