Le Sacre Du Printemps

Le Sacre du Printemps: Scènes uit het heidense Rusland in twee delen. Het was Igor Stravinsky die klassieke muziek, schoppend en schreeuwend, de twintigste eeuw in sleepte. Zeker, zijn tijdgenoten hadden de weg geplaveid. Het romantische melodierijke werk was niet langer de dominante kracht. De nieuwe manier draaide om orkestrale kleuren en toonschildering. Maar het was Stravinsky die volledig brak met het romantische verleden en het modernisme creëerde. Het was bijna alsof alle oude regels niet alleen waren omgebogen, maar compleet vernietigd. In de moderne wereld kan alles. Stravinsky maakte al op jonge leeftijd naam voor zichzelf. In zijn twintiger jaren bracht zijn werk Fireworks hem onder de aandacht van Serge Diaghilev, directeur van het Ballet Russes, die Stravinsky opdracht gaf voor een ballet gebaseerd op de legende van de Vuurvogel. Het was een groot succes en Diaghilev gaf er nog twee. De resultaten waren Petrouchka en Le Sacre du Printemps. Het verhaal van de première van Le Sacre du Printemps is beroemd. Het publiek werd eerst getrakteerd op Les Sylphides, een ballet gebaseerd op de muziek van Chopin. Le Sacre du Printemps zou volgen. Ongetwijfeld in een aangename, dromerige staat gebracht door het eerdere werk, en in de verwachting dat er iets vergelijkbaar pastoraals zou zijn met de Sacre du Printemps, vernoemd naar alles over de meest aangename seizoenen, wachtte hen een onaangename verrassing. Een aanwijzing komt uit de ondertitel: Scenes from Pagan Russia. Het begon met een fagot die veel hoger blatte dan welke fagot dan ook ooit had mogen gaan en daalde vervolgens af in 30 minuten van barbarij en heidense rituele offers. De muziek was schokkend, dissonant, moeilijk. De enorme percussiesecties stampten primitieve ritmes uit en Nijinsky's provocerende choreografie daagde de gevoeligheden van het publiek uit. Deze versie werd opgenomen in de Ballroom of the St. George Hotel, Brooklyn, NY, op 5 en 6 januari 1960.