Various Artists - Larry Polansky: Three Pieces For Two Pianos (CD)

Dit album illustreert de diepgang waarmee Larry Polansky (°1954) verschillende muzikale ideeën verkent en met elkaar verbindt: In Three Pieces for Two Pianos and Old Paint worden wiskundige modellen en algoritmische processen gebruikt om volksliedjes te zetten; in k-toods schetsen eenvoudige tekstpartituren complexe muzikale processen die Polansky uitvoerig heeft getheoretiseerd; en de Dismissions zijn culminaties van levenslange musicologische onderzoeken. Zijn unieke compositiestijl wordt verenigd door diversiteit en een voortdurend opnieuw onderzoeken, bevragen, herformuleren en mengen van ideeën. In Three Pieces for Two Pianos (2006-07) integreert Polansky verschillende compositorische processen, waarvan vele individueel worden toegepast in de daaropvolgende stukken. In Old Paint (2010), een zetting van het traditionele Amerikaanse cowboylied 'I Ride an Old Paint', vergroot Polansky Ruth Crawford Seegers pianoregeling uit Twenty-two American Folk Tunes Arranged for Piano. Het stuk begint en eindigt met een spookachtige melodie die boven, onder en rond de door de pianist gezongen melodie zweeft. De vijf k-toods (2002) weerspiegelen muzikaal persoonlijke ervaringen en overpeinzingen van Polansky als vader. Hoewel ze in die zin losjes programmatisch zijn, staan ze helemaal niet los van diepgaande muzikale onderzoeken die in zijn hele werk te vinden zijn; met name wiskundige functies van de tijd die de evolutie van de ene muzikale vorm in de andere sturen, die hij 'morfologische mutaties' noemt Via de Shakers raakte hij voor het eerst geïnteresseerd in het begrip 'dismission' in de Amerikaanse sacrale muziek. Dismission (pianotood) (2006) breidt de oorspronkelijke hymne zowel harmonisch uit, met zeer brede, open stemmingen van de akkoorden gedurende een groot deel van het stuk, als temporeel, door de lengte van de maten te vergroten en dan weer te verkleinen met het time-stretching algoritme dat ook gebruikt wordt in de Three Pieces for Two Pianos. Dismission (pianotood 2) (2006) maakt geen gebruik van het time-stretching algoritme en de voicings zijn over het algemeen wat compacter. In plaats daarvan versiert Polansky sommige akkoorden met delicate versieringen en figuraties.