Time Rift - In Flight (CD)

In Flight is het tweede album van de Amerikaanse band Time Rift en verscheen op cd in 2025. Het album is sterk geworteld in het genre hardrock en haalt zijn inspiratie duidelijk uit de klassieke rockgeluiden van de jaren zeventig. Invloeden van bands als Led Zeppelin, Deep Purple en Heart zijn onmiskenbaar, en deze stijl wordt op een energieke, eigentijdse manier nieuw leven ingeblazen. De band bestaat uit Domino Monet die de vocalen verzorgt, Terrica Catwood op drums en Justin Kayne op gitaar en bas. Ten opzichte van hun debuutalbum is er een belangrijke verschuiving: waar Justin Kayne eerder ook de zang voor zijn rekening nam, wordt deze op In Flight nu overtuigend ingevuld door Domino Monet. Haar zangstijl doet bij momenten denken aan Ann Wilson van Heart of Steven Tyler in zijn meest ruige dagen; krachtig, rauw en altijd met een flinke dosis charisma. In Flight opent met het nummer I Am (The Spear), een onweerstaanbare rocksong die het retrogevoel direct weet te vangen met strakke riffs en energiek drumwerk. Een ander opvallend nummer is Coyote Queen, dat de hardrocktraditie eert met gruizige gitaren en dynamische tempowisselingen. Ook Thunder Calling laat goed horen hoe de band de balans zoekt tussen klassieke invloeden en een frisse benadering van het genre; het nummer klinkt als een krachtige storm, gedragen door een diep dreunende bas en gedreven zangpartijen. Tegelijkertijd laat Time Rift op In Flight ook hun veelzijdigheid horen. Zo is Into the Stillness een kalmere, instrumentale track die contrasteert met het overwegend stevige karakter van de rest van het album. Toch blijft het onmiskenbaar in de sfeer van de plaat passen en onderstreept het de diverse kanten van de band. In Flight onderscheidt zich door warme, analoge productie en een overtuigende liveregistratie-energie. Elk nummer ademt passie voor het genre en levert gitaarriffs die uitnodigen tot airguitar, pakkende refreinen en een solide ritmesectie. Met deze plaat toont Time Rift zich een band die de tijdgeest van de klassieke hardrock moeiteloos naar het heden weet te trekken en tegelijk een eigen smoel behoudt.