Chris Brown - Six Primes (CD)

Chris Brown (1953) componeert muziek voor traditionele instrumenten, akoestische instrumenten met interactieve elektronica, improvisatoren en computernetwerken. Met Six Primes (2014), voor geretunede piano in 13-limiet juste intonatie, put hij uit de Rhythmicana-ideeën van Henry Cowell, de zuivere klavierfocus van Conlon Nancarrow, de affectie voor juste intonatie van Lou Harrison en de onvervalste helderheid van het wiskundige proces van James Tenney, positioneert Brown zich esthetisch gezien als een Amerikaanse experimentalist van de westkust. 'Six Primes is gecomponeerd met behulp van de eerste zes priemgetallen 2, 3, 5, 7, 11 en 13 om zowel de stemming als de tijdsstructuur te bepalen, inclusief harmonie, ritmische onderverdeling en vorm. Ik schreef deze muziek om de grenzen te verkennen van het gebruik van dezelfde gehele getallen om tegelijkertijd melodische, harmonische en ritmische materialen te leveren. De piano moet opnieuw gestemd worden in juste intonatie met de stemmingsfactor 2, drie verhoudingen met hoogste priem van 3, en twee verhoudingen elk met hoogste priem van 5, 7, 11, en 13. Hierdoor ontstaat een grote diversiteit aan intervalverhoudingen: terwijl de 12-toonsstemming slechts twaalf verschillende intervallen kent, heeft deze stemming er 75. 'Ik heb deze algoritmische controle over de vorm deels gebruikt om het egalitarisme van twaalftoonsmuziek op te roepen en af te wijken van de monocentrische tendensen van de modale muziek. Binnen die vorm stond ik mezelf echter toe om vrij te componeren, met een diversiteit aan melodische, harmonische en polyfone ideeën. Lou Harrison's eindeloos vertakkende melodieën, Cowell's polyritmiek en toonclusters, Cage's gelijkmoedigheid en Stockhausen's deterministische kracht, het complexe minimalisme van Morton Feldman, en het harmonieuze gezoem van Ellen Fullman ... zorgden allemaal voor invloed en inspiratie. Ik ontdekte dat het spelen van asymmetrische ritmes in oneven genummerde onderverdelingen van een sterke puls een bebop-achtige swing kan oproepen. En hoewel ik er tijdens het componeren nooit over nagedacht heb, denk ik dat ik in de mengeling van stijlen een invloed van Ives hoor.' (Chris Brown)