Plays Chicago

Kenton Plays Chicago is een jazzalbum van Stan Kenton en zijn orkest, uitgebracht als cd in 1990. Dit album is oorspronkelijk opgenomen in de jaren zeventig, een periode waarin crossover tussen jazz en rock steeds gangbaarder werd. Het album bevat een mix van jazzrock, bigband en jazz-funk, en is gebaseerd op muziek van de rockgroepen Chicago en Blood, Sweat & Tears. Ook zijn er eigen composities van arrangeur Robert Curnow toegevoegd, waardoor het album een uniek karakter krijgt binnen Kentons discografie. Het album onderscheidt zich door het krachtige bigbandsound, dynamische arrangementen en het energieke spel van de muzikanten. Stan Kenton benaderde de muziek van Chicago niet als pure rock, maar als een vorm van jazzfusion: de typische bigbandstijl wordt gecombineerd met ritmische en harmonische invloeden uit de rock. Vooral de suite waarin vier nummers van Chicago zijn verwerkt, laat horen hoe Kenton en zijn orkest omgaan met deze nieuwe muzikale uitdagingen. De complexe blazersarrangementen en de prominente rol voor de ritmesectie maken het album tot een boeiend luisterstuk. Op Kenton Plays Chicago zijn diverse solisten te horen, waaronder Dick Shearer, Tony Campise, Roy Reynolds en Stan Kenton zelf. Drummer Peter Erskine valt extra op door zijn energieke en virtuoze spel; dit album betekende een doorbraak voor hem. Dankzij hun interpretaties krijgen bekende rocknummers een jazzy en soms zelfs swingend karakter. Dit is goed te horen op tracks als 'Alone', oorspronkelijk van Blood, Sweat & Tears, waarin Robert Curnows arrangement het nummer een geheel nieuwe dimensie geeft. Ook 'Inner Crisis' vormt een hoogtepunt: het begint met een pianothema en groeit uit tot een orkestrale showcase waarin vrijwel ieder instrument tot zijn recht komt. Uit het Chicago-repertoire springt het nummer 'Canon', een van de stukken uit de befaamde suite, eruit door de gelaagde harmonieën en het energieke bigbandgeluid. Het genre van dit album valt het best te omschrijven als jazzrock, met sterke invloeden uit de bigbandtraditie en de funky elementen uit de popmuziek van de jaren zeventig. Hoewel Kenton vooral bekend is van zijn innovatieve bigbandjazz uit de jaren veertig en vijftig, laat hij op Kenton Plays Chicago horen hoe de traditionele bandvorm kan samengaan met eigentijdse stijlen. Het album is een goed voorbeeld van hoe jazz zich blijft vernieuwen door andere genres in zich op te nemen, en hoe muzikanten als Kenton bereid zijn die grenzen te verkennen en te verleggen.