Kuedo - Infinite Window (CD)

Het mengen van synth-gedreven avant garde composities en donderende drum en donderende drumprogrammering, heeft dit album net zoveel te danken aan moderne R&B iconen zoals Frank Ocean en The Weeknd als aan legendarische componisten zoals David Axelrod, Tangerine Dream en de helaas onlangs overleden Vangelis of hedendaagse breakbeat-liefhebbers zoals Sully en Jlin 'Ik ben verdeeld tussen denken over wat spacey synth gedreven muziek productie laat werken, wat rap en UK jungle laat werken, en wat pop en R&B werken,' legt Kuedo uit. 'Ik merkte dat ik me meer richtte op waar ik gewoon graag naar luister, of naar wat de geschiedenis echt heeft doorstaan, zelfs als het nieuw voor me is. Ik realiseerde me dat oude muziek net zo goed of beter kan spreken tot het huidige moment net zo goed of beter dan nieuwe muziek. Vooral in termen van ecologische, planetaire angsten, en ook hoop'. Bekend om zijn compositie en sound design werk voor o.a Fendi, Bvlgari, Iris Van Herpen en Nike, de release volgt op een 2017 samenwerking met label-head Flying Lotus op de 'Blade Runner: Black Out 2022' OST (geregisseerd door Cowboy Bepbop regisseur Shinichirō Watanabe), met Kuedo die ook Metahaven's 'Eurasia (Questions on Happiness)' en 'The Sprawl (Propaganda About Propaganda)' films. 'Sliding Through Our Fingers' is het eerste voorproefje van het aankomende album dat Kuedo's meesterschap in emotieve synthcompositie laat horen. 'De muziek geeft me een gevoel van hoe de tijd langs ons heen glijdt, hoe we proberen vast te houden,' zegt Kuedo. Noties van 'tijd' - van zowel vooruit kijken als terug - lopen diep door het album en het opnameproces. Het ontstaan van 'Infinite Window' begon in het begin van 2021 toen Kuedo ging zitten om een volledig album voor Brainfeeder te componeren, maar de uiteindelijke plaat is een zorgvuldig samengestelde collage van nieuwe composities en verschillende demo's en geluidsopnames, waarvan sommige teruggaan bijna 10 jaar teruggaan. 'Bijna een derde van het album komt van ruwe schetsen die ik had geschreven voor een eerder Kuedo-album dat er nooit is gekomen', legt hij uit. 'Deze omzetten in afgewerkte tracks en ze samen te voegen tot een verenigd album, tot iets dat bewoog als één lichaam... dat was een complexe ervaring. Het voelde als het onderhandelen met eerdere versies van mezelf, door gangen van de tijd. Het was een beetje vreemd om een veel jongere mij te horen proberen beter te worden in het spelen van toetsen en dan de ik die nu speelt ernaast te hebben. Het voelde als tijdreizen. In dat proces, heb ik waarschijnlijk ook wat vrede gesloten met die vroegere versie van mezelf ook, omdat ik toen niet het vertrouwen had om het af te maken toen.'