Sitkovetsky Trio - Piano Trios, Vol. 1 (SACD)

Met de drie pianotrio's Op. 1 nam Ludwig van Beethoven een genre dat nog steeds grotendeels werd geassocieerd met onderhoudende salonmuziek, en verhief het tot rivaal van het strijkkwartet. De werken zijn zowel qua vorm als qua inhoud vernieuwend - vooral in het geval van het Trio nr. 3 in C-minor, Beethovens kenmerkende toonsoort. Het is dan ook passend dat het Sitkovetsky Trio dit werk heeft gekozen om hun cyclus van pianotrio's van de componist te openen. Dat het C-minor trio baanbrekend was, blijkt wel uit het feit dat Haydn, die in die tijd Beethovens leraar was, de publicatie ervan afraadde. Hij vreesde dat het 'niet zo snel en gemakkelijk begrepen zou worden' - maar de wereld zoals Haydn die kende was duidelijk aan het veranderen en de trio's werden een commercieel succes en tevens voorbodes van een nieuwe muzikale esthetiek.Zo'n twintig jaar later, in 1813, toen E.T.A. Hoffmann de twee trio's op. 70 recenseerde, was het nieuwe tijdperk stevig gevestigd, en voor Hoffmann bevestigden de werken 'hoe Beethoven de romantische geest van muziek diep in zijn ziel draagt'. Tussen de twee complete trio's die hier zijn opgenomen, bevatten de Sitkovetsky's Beethovens allerlaatste bijdrage aan het pianotrio genre, het kleine Allegretto in Bes-major, WoO 39. Het werd in juni 1812 gecomponeerd voor Maximiliane, de tienjarige dochter van Franz en Antonie Brentano - of, zoals het op de titelpagina van het autograaf manuscript staat, 'voor mijn kleine vriendin Maxe Brentano, om haar pianospel aan te moedigen'.