Samuel Blaser & Marc Ducret - Voyageurs (CD)

Wat het eerste oor opvalt dat in het spel wordt geworpen dat Samuel Blaser en Marc Ducret delen, is hun vloeiendheid. Ze herkennen elkaar snel, alsof het klankspectrum dat hier geleidelijk aan wordt samengevlochten, afkomstig is van een verre plaats die al verkend is, van gemeenschappelijke landen waarvan de herinnering plotseling weer opduikt. Dit weefsel dat dikker wordt naarmate men vordert in de zeer getextureerde sporen van deze muziek in onmiddellijke opbouw, zegt over de gelopen gevaren, over de omzeilde valkuilen van het geruststellende comfort en dat ons verder de geschiedenis vertelt van een ontmoeting, van een avontuur in de lange weg al, dat zegt over de gekalmeerde maar complexe schoonheid van een muzikale en menselijke reis die zij aan zij wordt geleid en die als gemeenschappelijk vlees, gedeeld maakt.Soms, het ondergrondse zoemen, de pulsatie van het leven dat ons leidt door het luisteren naar een betere rust, zonder te settelen, beslist van tijdelijke respijt.Dan, het geluid regen valt weer, zweepslagen de gesloten luiken van denkbeeldige schuilplaatsen. Het continuüm hervat zijn mars, de dialoog vervolgt zijn weg en het is het gezamenlijke lied van de twee protagonisten dat onderwerpt. Het discussieert, het jankt, het vertelt van beneden, het vliegt grotendeels boven de 'jij of ik', het 'verenigt' zich gewillig om de draagwijdte van het lied te ondersteunen, dan verwijdert het zich alsof het elkaar beter wil vinden.Nu is het nodig om zachtjes naar het einde te glijden en zich te laten gaan naar het hart van de klank waarvan de textuur nog dichter is.Om af te sluiten, het is als een langzaam lied dat zichzelf dan vertelt; donker en helder tegelijk, verschijnt de opheldering.