Leila Martial - Dance Floor (CD)

'Ik had echt moeite om te kiezen of ik actrice of zangeres wilde worden.' Deze bekentenis geeft de persoonlijkheid en originaliteit van Leïla Martial goed weer. De expressieve jonge zangeres bespeelt haar stem als een instrument en spreekt een werkelijk unieke taal. Het is geen toeval dat haar groep aanvankelijk 'Mime en Phonium' heette, met andere woorden 'Gebaar en Geluid'. Deze uniciteit wordt nu al geprezen door professionals: de uiterst strenge jury van de Nationale Jazzwedstrijd van La Défense (Councours National de jazz de la Défense) gaf haar de hoofdprijs voor solisten, de eerste keer dat deze prijs ooit werd toegekend aan een zangeres.Leïla Martial beweert dat haar kwaliteiten voortkomen uit haar achtergrond. Ze is echt opgegroeid in een wereld van muziek: haar vader is klassiek hoboïst en muziektheorieleraar, haar moeder operazangeres. Haar pad was uitgestippeld: het jonge meisje uit Ariège leerde piano spelen en zingen. Wat school betreft, zou ze naar de middelbare school van Marciac in de Gers gaan (beroemd om zijn internationaal jazzfestival) waar ze de kneepjes van het vak zou leren aan de zijde van de toekomstige saxofonist Emile Parisien. Leïla bleef twijfelen of ze actrice of zangeres zou worden - ze ging naar het Conservatorium in Castres. Maar haar passie voor jazz werd sterker en op 17-jarige leeftijd kreeg ze een plaats aan het Conservatorium van Toulouse voor een studie van 3 jaar die ze met glans afrondde. Daarna volgde een semester aan het Conservatorium van San Sebastian. Nadat ze de basis - repertoire, zangtechniek en temperament - onder de knie had, moest ze nu alleen nog haar persoonlijkheid smeden. Leïla lanceerde haar podiumcarrière met een duo (gitarist en accordeonist) en een big band. Ze houdt vooral van improviseren en begint haar eigen stijl te creëren met onomatopeeën. 'Vreemde talen hebben me altijd gefascineerd, ik bracht uren door met het imiteren en uitvinden van nieuwe talen. Toen ik Médéric Collignon voor het eerst hoorde, was dat een openbaring. Ik werd getroffen door de gelijkenissen tussen ons, even dacht ik dat ik het was die zong.' Leïla weigerde te classificeren en was een andere zingende alleskunner tegengekomen. Ze liet zich inspireren door zigeunermuziek, haar eerste liefde, klassieke muziek, onder invloed van haar ouders, hedendaagse muziek als Steve Reich, Arvo Pärt, en jazz natuurlijk, met een zwak voor Betty Carter, Abbey Lincoln, Eric Dolphy en Médéric Collignon - maar ook popsongs - Barbara, The Beatles, Simon and Garfunkel...Haar eerste album, dat nog niet is uitgebracht bestaat uit standards, en is bedoeld om naam te maken in dit milieu. Leïla doet haar uiterste best. Ze is nu liedjes aan het schrijven en is uit het 'keurslijf van de harmonie' naar de piano gestapt. Haar kwartet begon in 2007 met Eric Perez 'mijn alter ego' (drums, sampling, achtergrondzang), Jean-Christophe Jacques (tenor- en sopraansaxofoon) en Laurent Chavoit (bas). De groep kreeg zijn nationale visitekaartje na het winnen van de derde prijs in de Défense wedstrijd in 2009.Ze namen hun eerste album op, bestaande uit originele composities, met uitzondering van een nummer van Billie Holiday en Mal Waldron. 'Dit album is een perfecte weerspiegeling van ons, tussen dichtheid en ontbering', zegt ze. Leïla Martial, een frêle jonge vrouw, heeft vandaag haar stempel gedrukt met een stijl die intensiteit en fragiliteit combineert.