Lagrimas Azules - Amistades (CD)

Door zijn instrumentatie (trompet, flamencogitaar en accordeon) en een repertoire dat voornamelijk uit originele composities bestaat, bevestigt het trio Lagrimas Azules (Blue Tears in het Engels) resoluut de Europese wortels van zijn muziek, door een vorm van jazz te verkennen die openstaat voor 'alle winden van het Zuiden', terwijl het tegelijkertijd het vaderlijke DNA van Miles Davis' Sketches of Spain herkent. Na Le sourire des femmes étoiles (De glimlach van de stervrouwen), een werk dat voor het eerst verscheen in 2013 (hier aangeboden als bonus), heeft het trio zijn verkenning van deze mix van invloeden verder ontwikkeld met Amistades (Vriendschappen), liefdevol het vruchtbare huwelijk van de blue note en Andalusische puls uitbreidend, ergens tussen 'blues' en 'duende', de alchemie van de ritmes, de schoonheid van de melodieën en de poëzie van een ambiance die, bij toerbeurt, meditatief en vreugdevol is. De inspiratiebronnen 'verstrengelen en wervelen, waardoor een sensualiteit ontstaat die heel dicht bij de dans staat', zoals Geoffroy Tamisier zo terecht opmerkt. Vandaar de aanwezigheid van de danseres Rachel Gaiguant (La Nubita), regelmatig uitgenodigd door de leden van het trio, wier zapateados (ritmisch stampen) en palmas (klappen) de uitwisselingen onderbreken en stimuleren.Goed gediend door de onfeilbare puls van Jaulin en de virtuoze elegantie van Tamisier en Ithursarry, aarzelt deze kleurrijke, warme jazz niet om enkele 'zijwegen' in te slaan, omzoomd door accenten van de Balkan (Prologue) en geboeid door de Brazilie van Hermeto Pascoal (Bebe), die met brio bevestigt dat muziek geen grenzen kent