Goodyear Stewart - For Glenn Gould (CD)

Het was het jaar dat Glenn Gould stierf toen ik zijn legendarische naam voor het eerst hoorde. Het was zijn Bach die me introduceerde tot zijn spel. Zijn geluid trof me onmiddellijk... een geluid dat dwingend en compromisloos was. Het was niet ontworpen om woorden van louter schoonheid te spreken, maar van een individuele waarheid Was Gould cerebraal of emotioneel? Men hoorde in zijn interpretaties een geest die hartstochtelijk was in zijn overtuigingen. Zijn concertprogramma's waren opvallend. Voor de concertbezoeker die gewend was een programma van Beethoven, Chopin en Liszt te zien, moeten Gould's programma's van Gibbons, Sweelinck, Bach, Webern, en Berg op papier ontmoedigend hebben geleken. Ik had de grote eer precies dat programma uit te voeren, hetzelfde programma waarmee Gould zijn Amerikaanse debuut in de Phillips Collection presenteerde, en zijn debuut in de Ladies Morning Music Club in Montreal. Nooit eerder had een concertprogramma zoveel zin voor mij gehad. Ik hoop dat het publiek hetzelfde zou zeggen... Ik weet dat ik er door opgekikkerd werd. Orlando Gibbons en Jan Sweelinck waren componisten die ik kende van het zingen van hun motetten op een koorschool die ik bezocht in het centrum van Toronto. Ik had geen idee, totdat ik Gould's programma begon te leren, dat deze twee componisten werken hadden voor solo keyboard! Hun harmonieën, melodische structuur en versieringen waren precies zoals ik ze me herinnerde uit de tijd van de koorschool. Bach's Sinfonia's brachten me ook terug naar mijn kindertijd, toen ik de middelste lijn zong in elke driestemmige uitvinding, terwijl ik de andere twee stemmen op de piano speelde. De 5e Partita bracht me terug naar een dansles die ik op school volgde, waar ik de passen leerde van een Allemande, Courante, en Sarabande. Alban Berg werd aan mij voorgesteld door middel van Wozzeck, en sindsdien heb ik de componist altijd als opera-achtig ervaren. Berg's Piano Sonata was voor mij even krachtig als Isolde's Liebestod. Mijn favoriete opname van Glenn Gould is zijn album met Brahms' Intermezzi. Ik had het gevoel dat ik door die opname beter begreep wie Gould als artiest was. In de eerder besproken componisten hoorde ik Gould als gepassioneerd theoreticus, danser en zanger. In Brahms hoorde ik eindelijk Gould, de salonartiest, de huismus die het gezellig had in zijn zomerhuis in Lake Simcoe. Mijn besluit om het programma van Glenn Gould op te nemen kwam vlak nadat ik het in Montreal had uitgevoerd. Terwijl ik hulde bracht aan een van de grote Canadese legendes, werd ik meegevoerd naar jeugdherinneringen aan het opgroeien in Toronto, Gould's geboortestad, studeren aan het Royal Conservatory, Gould's thuis alma mater, en een artiest zijn uit Canada, Gould's land. Stewart Goodyear