Giovanni Mirabassi - Pensieri Isolati (CD)

In de lente van 2020 stond de tijd stil. Ik werd zo tot introspectie gedreven, door de scheidsrechter gedwongen tientallen concerten in een half dozijn Aziatische landen af te zeggen, ziek en met mijn gezin opgesloten in mijn appartement in Montmartre. Mijn geweten kwam tot stilstand op het kruispunt van mijn vijftigste verjaardag en het einde van de wereld, of althans de wereld die ik vroeger kende en die ik kende.Ik heb van deze pauze in ruimte en tijd gebruik gemaakt om een plaat te maken met intieme melodieën, sommige door mijzelf gecomponeerd en andere niet, als flitsen uit mijn muzikale jeugd, lang geleden in de tijd, toen ik me nooit had kunnen voorstellen dat ik ooit CD's zou opnemen, de wereld rond zou reizen en muziek zou spelen voor mensen, toen niemand zich kon voorstellen dat we op een dag de algoritmen - en niet ons hart - zouden moeten overtuigen van de geldigheid van onze werken, een tijd die echter niet per se beter was dan deze. Maar kunst gaat waar de stroming haar brengt. We zijn gevangenen van onze eigen geschiedenis en we vertellen het verhaal van onze tijd door middel van een louter spiegeleffect.Dus, ik speelde zo goed als ik kon in de huidige tijd. Ik speelde voor ons mensen, voor mijn kinderen, voor die van anderen, voor al die mensen die naar mij luisteren, uit vrije wil of per ongeluk, en zelfs voor hen die misschien op een dag naar mij zullen luisteren en het niet leuk zullen vinden wat ze horen of geen aandacht zullen schenken aan dit pianofragment dat op de achtergrond wordt gespeeld. Elke week ontsnapte ik samenzweerderig aan mijn opsluiting om een stukje van mijn eenzaamheid op te nemen en het opzij te leggen voor de volgende dag, wanneer de drukte van de wereld hervat werd.Geïsoleerde gedachten, opgeschort in tijd en ruimte, net zoals wij waren.Maar waren wij dat ?