Courcheval - Courcheval (CD)

Met opzet out of the box, Courcheval is sinds 2017 het project van Guillaume Cantillon die, als hij graag solo doet, vrij en bezield door een vurig verlangen om een eigen muzikaal veld op te bouwen, ook de gave heeft om zich goed te omringen. - - In die zin legt de toepasselijke naam 'Gymkhana', in april 2022, vanaf het begin een solide basis en toch was Guillaume aanvankelijk gefrustreerd door het resultaat. Te 'gewoon', iets te voorspelbaar, het is met de hulp van Benjamin Sportes (Futuro Pelo, ex Sporto Kantes) dat de EP zijn definitieve contouren vindt, de Courcheval-touch waar Guillaume om vroeg zonder hem helemaal af te maken. - Tegelijkertijd wordt het beeld, dat hand in hand gaat met het geluid en de verbale inhoud, toevertrouwd aan getalenteerde dames. De Frans-Marokkaanse graficus Mariyem Moutaouakkil is verantwoordelijk voor de visuals. Wat de clips betreft, toegepast op 'Labeur', 'Danse Courcheval Danse' en 'Éoliennes', neemt regisseuse Pauline Bricout de leiding. - - Het avontuur is begonnen, de persoonlijkheid van het project zet het bekende Upton Park, waar onder meer Hyènes en Stuck in the Sound resideren, aan om zich bereid te tonen het album uit te brengen. - - Deze, waar men in een verstrooiing aan Beck of De La Soul denkt voor de durf en de stilistische alliantie, of zelfs aan Gainsbourg voor de ongebonden frasering, weigert op elf verslavende tracks de Courcheval-aanpak, vanaf nu gevalideerd. - - Op dit deelwerk met een losse maar indringende groove is er een koelte waar je meteen verliefd op wordt (beste Man FooTits, als je me leest...), meteen uitgestraald door 'Danse Courcheval Danse!', dat de eerste wulpse en doortastende wiebels uitlokt. Geïnspireerde samples, een funkiness gedoteerd met klasse zonder vuil (Da Courcheval), die wordt doorgegeven door 'J'avoue' dat de Beck in het water zet. Tekstuele uitmuntendheid, per troffel. Aeolians, gezongen met glans en poppisme, wetende dat het tegenovergestelde net zo geldig is. Courcheval is een volbloed. - - Zuma', overgenomen van Neil Young (ik maak een grapje, Loner, je zult het begrijpen! Courcheval steelt niet; hij creëert), slingert zich een weg naar onze zintuigen, die het op een vriendelijke manier vleit, maar ook met verrukkelijke seksuele uitspattingen. Als je me volgt, ga ik verder; 'Coca Cola Corfu', met zijn delicate gedicht, drijft je, Dylaniseert je, kalmeert je en laat zijn woorden stralen. Het moeiteloze 'Labours' bardt je met klanken van verrukking. Uit het opus komt een bedwelmende ontspanning van inspiratie voort die weigert op te drogen. oh mijn bastaard!', zonder haast, trouwt de stemmen en neemt de onze. - - Ik wil je Courcheval en dan niets meer' -hij zegt het, niet ik, maar toch, ik hou van hem- doet hetzelfde, met een vleugje reggae. Ik leg mijn armen neer, overwonnen; Courcheval zingt over de liefde en geeft er prachtige melodieën aan, met de kennis die we alleen maar kunnen erkennen. Hij gaat ragga, en niet alleen op 'Courcheval! Je houdt niet meer van me'. Hij praat veel onzin, maar hij wordt eigenlijk aanbeden. Dus, hij speelt de overuren. Voor ons. golden goal'. Trézéguet, Euro 2000. De wop op zijn knieën, de luisteraar ook. De term is zuur, gedistingeerd, elegant maar zwavelachtig. Courcheval, bij het laatste fluitsignaal, wikkelt af en onthult zichzelf, langs een reeks keuzes die ons, verleid, dwingen om het vier sterren te geven.