Never Coming Back

Never Coming Back van Miaux is een experimentele, minimalistische synthplaat, uitgebracht op LP in 2024. Het album is sterk geworteld in de filmische sfeer, omdat het voortkomt uit de originele score die Miaux schreef voor de cult-horrorfilm Carnival of Souls uit 1962. Miaux, pseudoniem van Mia Prce uit Antwerpen, vertaalt de desolate, mysterieuze emotie van de film naar haar kenmerkende minimalistische stijl, waarbij ze enkel gebruikmaakt van synthesizer en haar compositorische finesse. Het album beweegt zich binnen het genre van minimal synth, met duidelijke invloeden uit ambient, Berlin School elektronica en vroege barokke muziek, maar alles blijft subtiel verweven tot een eigen, melancholisch universum. De muziek is uitgesproken atmosferisch en ijl, waarbij de synth-klanken soms doen denken aan een koele, digitale versie van een kerkorgel. De zeven stukken op de plaat zijn opvallend afstandelijk en introspectief, waardoor het geheel een onderkoeld en intrigerend karakter krijgt. Naarmate het album vordert, verandert de stemming van een bedachtzame sereniteit naar een dreigende duisternis, passend bij het spookachtige karakter van de film die als inspiratiebron diende. De composities zijn niet slechts begeleidende muziek, maar staan op zichzelf als volwaardige songs. Miaux weet spanning en emotie op te roepen met minimale middelen; haar stijl is zowel melancholisch als tijdloos. Haar benadering van het filmische materiaal is omgevormd tot een persoonlijke, hypnotiserende luisterervaring die de emotionele reis van het filmhoofdpersonage vertaalt naar ongrijpbare, elegante melodieën. De synths creëren een landschap waarin verdriet, hoop en afstand samenkomen, wat haar muziek een unieke plek geeft in de experimentele elektronische scene. Binnen het album Never Coming Back vallen enkele tracks op door hun gelaagdheid en sfeer. Zo is 'Salted Cheeks' een treffend voorbeeld van haar melancholische schrijfstijl, waarbij spaarzame melodieën zorgen voor een gevoel van weemoed en introspectie. De track 'Eyes Of Mary' evoceert de desolate psychologische staat van de filmhoofdpersoon, met zorgvuldig opgebouwde synthlijnen die langzaam transformeren binnen het nummer. Ook 'Black Space, White Cloud' valt op als een atmosferisch hoogtepunt, waarin het minimalisme en de emotie van Miaux’s sound tot volle bloei komen. Met Never Coming Back toont Miaux zich een meester in het balanceren van eenvoud en diepgang. Haar synth-gedreven minimalisme staat ten dienste van de filmische narratief, maar overstijgt deze tot een autonome, poëtische beleving. Het album maakt een verpletterende emotionele indruk en benadrukt haar unieke positie in de wereld van experimentele en elektronische muziek.