Dressed Like Boys

Toen Jelle Denturck, frontman van decibelmakers DIRK., het gevoel had dat hij wat vastzat in zijn leven, leidde de zoektocht naar zichzelf tot de geboorte van Dressed Like Boys. Met zijn eerste soloproject giet hij die zoektocht, en de aanvaarding van zijn geaardheid, op intieme wijze in verbluffend mooie songs. Het titelloze debuut, geproduceerd door Tobie Speleman (o.a. ook The Haunted Youth, Calicos, Isolde Lasoen) verschijnt op 29 augustus.Uit zijn zelfonderzoek puurde Denturck persoonlijke songs als Healing, Pinnacles en Gregor Samsa: van mijmeringen over zijn liefdevolle geboortedorp Ingelmunster (“maar ook een gouden kooi”) tot de depressie na het overlijden van zijn moeder 7 jaar geleden. “Ik ben het type mens dat altijd pas achteraf door heeft hoe diep hij gezeten heeft. Pas twee jaar geleden, toen ik de zon in het leven weer begon te zien, besefte ik dat.” Hét thema is onvermijdelijk Denturcks geaardheid, die hij eindelijk helemaal omarmt. “Dat heeft wel even geduurd. Ik ben uit de kast gekomen en er een tijdje weer in gekropen. Jezelf aanvaarden is één ding, beseffen dat je de aanvaarding van de wereld niet nodig hebt nog wat anders.”Heel persoonlijk is Pride, over het moment waarop Denturck en zijn vriend fysiek worden belaagd en daar verschillend op reageren. Andere songs gaan over queer history in het algemeen, zoals Stonewall Riots Forever, waar ook de naam ‘Dressed Like Boys’ van komt, Agony Street, over de tumultueuze relatie tussen de Franse schrijvers Rimbaud en Verlaine, en Jaouad, een ode aan queer icoon Jaouad Alloul. “Ik zie me niet als een activist, maar als ik via mijn muziek een steentje kan bijdragen aan de queer struggle, ga ik die kans niet laten liggen. Wel met de nuance: ik zie mezelf in de eerste plaats als muzikant. Ik wil dingen maken, mooie dingen maken. Dat is mijn levensdoel.”