Dreamcatcher

Voor Lee Ritenour zijn er niet veel "primeurs" meer te behalen. Tijdens zijn oogverblindende carrière van vijf decennia heeft de legendarische gitarist uit LA zijn muziek tot het uiterste getild, elk genre veroverd en elke positie in het rock-'n-roll-firmament ingenomen. Hij is een enfant verschrikkelijk van de jaren '70 fusion, een cross-over ster van de '80s pop chart, een exponent van de Braziliaanse jazz, en de gitaarklanken achter 90’s supergroep Fourplay. De onderscheidingen van Ritenour omvatten: 45 albums, 16 Grammy-nominaties, Alumnus van het jaar bij USC, Los Angeles Jazz Society Honoree (2019), plus duizenden sessies met legendes als Frank Sinatra, Pink Floyd, BB King, Tony Bennett, en anderen .En toch, als hij in de achteruitkijkspiegel kijkt, erkent de 68-jarige dat hij nog nooit een plaat heeft gemaakt als Dreamcatcher. "Mensen zeggen me al jaren dat ik een solo-gitaarplaat moet maken. In het verleden was ik altijd de band-man, de ensemble-man, de samenwerkende gitarist. Dus dit was het enige project dat ik niet had gedaan. En dit jaar wist ik dat het tijd was."De 12 nummers op Dreamcatcher, die tapijten van instrumentale gitaar weven en eclectische stemmingen oproepen, behoren tot de meest melodieuze en tintelend mooie in Ritenour's catalogus. Maar er is hier ook een kracht en een doel, die duiden op de duistere omstandigheden die hebben geleid tot deze nieuwe plaat. "Ons huis en mijn studio in Malibu, brandde in 2018 af", herinnert hij zich. “Ongeveer 100 van mijn gitaren gingen verloren in de vlammenzee, plus 40 versterkers, veel muziek, de geschiedenis van mijn hele carrière, zo ongeveer. Een week na de brand ging ik naar het ziekenhuis, wat ik nog nooit had hoeven doen, voor een operatie om een aortaklep te vervangen. Dus die incidenten en de steun van mijn familie en vrienden zitten absoluut in deze muziek. Het maken van deze plaat was een levensredder voor mij. "