Live In Swing City: Swingin' With Duke

Deze collectie van Duke Ellington-favorieten, krachtig weergegeven en enthousiast ontvangen door het publiek in de Supper Club in New York, is de moeite waard vanwege de opgewekte geest en uitvoering. Het is een sessie waarin, zoals bij de meeste van Ellington, meerdere solisten in een tijdsbestek van drie minuten mogen klinken, waardoor een sfeer ontstaat waarin zuinigheid op het gebied van individuele expressie een must is. Dus op ‘C Jam Blues’, lang geassocieerd met Ellingtons favoriete altsaxofonist, Johnny Hodges, geeft Wynton Marsalis het woord aan collega-trompettist Marcus Printup, die op zijn beurt plaats maakt voor tenorsaxofonist Walter Blanding, enzovoort. Verder vermijdt de band te proberen de alt van Hodges te echoën om het deuntje meer Ellingtoniaans te maken. De groep is er tevreden mee om er op zijn eigen manier doorheen te schuifelen en klinkt vaak meer als een bluesy Basie-band dan als een Ellington-groep. Maar dat maakt niet uit, want dit is uiteindelijk een leuke opname, boordevol solide bandtrainingen en zelfs fraai presenterende zangers Milt Grayson op ‘Multi Coloured Blue’ en Dianne Reeves op ‘Bli Blip’. Maar het zijn uiteindelijk niet de swingende deuntjes, waarvan hier “Cottontail” en “Harlem Air Shaft” de beste zijn