Kino - Radio Voltaire

Radio Voltaire is het tweede studioalbum van Kino, een band die bekendstaat om zijn combinatie van progressieve rock en melodische, songgerichte composities. Met leden als John Mitchell op zang en gitaar, Pete Trewavas op bas en synthesizer, John Beck op toetsen en Craig Blundell op drums, bestaat de bezetting uit doorgewinterde muzikanten uit de progressieve rockscene. Na een onderbreking van dertien jaar na hun debuut, kwamen de leden halverwege het vorige decennium opnieuw bijeen om deze langverwachte opvolger te maken. Het album valt vooral op door een balans tussen toegankelijkheid en muzikaal vakmanschap. De muziek is stevig geworteld in het progressieve rockgenre, maar de meeste nummers zijn voorzien van pakkende melodieën en een heldere productie, waardoor het album aantrekkelijk is voor een breder publiek. John Mitchell en Pete Trewavas weten met hun sterke samenspel een dynamisch spectrum aan emoties op te roepen, variërend van energieke rock tot meer ingetogen en gevoelige passages. De band weet complexiteit en toegankelijkheid goed te combineren door zowel ruimte te geven aan instrumentale stukken als aan meeslepende zanglijnen. Een aantal nummers springen er tussenuit. De plaat opent met het titelnummer Radio Voltaire, een nummer dat meteen het theatrale en open karakter van het album neerzet met inventieve gitaarriffs en melancholische zanglijnen. The Dead Club is een van de krachtigste tracks en wordt gekenmerkt door snelle gitaarriffs, een intense ritmesectie, en aanstekelijke melodieën. Daarnaast is Idlewild een opvallend gevoelig en meeslepend balladachtig nummer, waarin de melancholie en het melodieuze karakter van de band naar voren komen. Radio Voltaire verscheen in 2018 en werd goed ontvangen binnen de progrockgemeenschap, mede dankzij de sterke composities en het vakmanschap van de bandleden. De dubbel-LP-uitgave op gekleurd vinyl benadrukt de zorg die aan het fysieke product is besteed en maakt het album extra aantrekkelijk voor verzamelaars en liefhebbers van analoge geluidsdragers. Al met al is Radio Voltaire een geslaagde terugkeer van Kino, waarbij het progressieve rockfundament wordt gecombineerd met melodie, verrassende dynamiek en zowel technische als emotionele diepte.