Got No Place to Go

Got No Place To Go van Byther Smith is een krachtig bluesalbum dat de essentie vangt van de klassieke Chicago blues. Op deze CD weet Smith, die bekendstaat als een van de belangrijkste bruggen naar de hoogtijdagen van de jaren vijftig blues, zijn rauwe energie en intensiteit feilloos over te brengen. Het album laat zijn diepe wortels in het genre horen, gevoed door ervaringen met legendes als Otis Rush, Junior Wells en Howlin’ Wolf. Hier komt Smith volledig tot zijn recht, zowel vocaal als op de gitaar: zijn gospeldoorstoofde stem en vette Stratocaster-klanken domineren de opnames, waarmee hij iedereen in de zaal weet te raken. Het genre van Got No Place To Go is duidelijk Chicago blues, waarbij invloeden uit gospel en soul niet zijn te missen. De songs worden gekenmerkt door indringende gitaarpartijen, krachtig stemgeluid en teksten die zowel rauw als persoonlijk zijn. Dit alles geeft het album een authentiek geluid dat recht doet aan de lange blueshistorie van Byther Smith en zijn generatiegenoten. Op de CD staan verschillende memorabele tracks. Een belangrijk nummer is de titeltrack Got No Place To Go, die naast een persoonlijk verhaal over ontheemding en worsteling ook een voorbeeld is van Smiths krachtige songwriting. Een andere opvallende track is Monticello Lonely, waarin eenzaamheid en nostalgie centraal staan, gedragen door meeslepende gitaarsolo’s. Ook het swingende I'm a Honey Bee valt op, waarin Smiths directe stijl en gevoel voor ritme duidelijk hoorbaar zijn. Got No Place To Go werd uitgebracht in het jaar 2008 en markeert een periode waarin Byther Smith nog altijd op het hoogtepunt van zijn kunnen was als liveartiest en studiogitarist. Het album legt de nadruk op zijn live-energie en vakmanschap en bewijst dat Smith, zelfs decennia na zijn debuut, een vaste waarde in de blues blijft. Het is een album dat zowel doorgewinterde bluesfanaten als nieuwe luisteraars een overtuigende introductie biedt tot het authentieke bluesgeluid van Chicago.