Parlour Girls

TT. Elzinga schrijft nummers met schwung: ze spelen zich allemaal af als willekeurige scènes van naïeve escapades, knullige liaisons en nachtelijke instortingen. Na het horen van Elzinga’s eerste full-length Parlour Girls sluipt het louche gevoel binnen dat je door alle uithoeken van de stad bent gesleept. Draaiend om je eigen as, jezelf verliezen en vervolgens herwinnen, om jezelf af te vragen of het allemaal slechts een droom was.Sommige verhalen die Elzinga vertelt zijn misschien echt gebeurd. Vraag het alleen niet aan de persoon in kwestie: hij antwoord slechts schouderophalend. Net als de de legendarische Nick Lowe bezit Elzinga de gave om bijna per ongeluk cool te zijn: hoeveel zielensmart er ook door zijn liedjes sijpelt, Elzinga stoft zichzelf onverstoorbaar af en paradeert verder alsof er niets is gebeurd.Qua geluid kun TT. Elzinga geestverwant noemen van talloze artiesten en bands, zonder dat ze een-op-een overeenkomen. De mystiek van The Cairo Gang, de country-rock van Tom Petty, de broeierigheid van Elliott Smith en de eigenzinnigheid van Pavement zijn slechts een handvol toetsstenen die in je opkomen als je naar Parlour Girls luistert.Als flankerende speler voor gevestigde namen als Tim Knol, Altın Gün en Relax Head Man - de postpunkgroep opgericht door zijn vader -, vertegenwoordigt dit album Elzinga's eerste poging om zelf muziek op te nemen en te schrijven, trouw aan de vertellers in zijn liedjes: waaghalzen die soms iets teveel hooi op de vork nemen. Leadsingle Fountains sprong er meteen uit bij Knol – die zelf ooit werd beschouwd als wonderkind van de Nederlandse alternatieve scene – wat hem ertoe bracht Elzinga te tekenen op I Love My Label, zijn eigen uitloper binnen het gerenommeerde Excelsior Recordings.Leven, in als zijn rare, bijzondere wendingen, is uiteindelijk liefhebben: vraag TT. Elzinga alleen niet om de routebeschrijving. Dat je de repeatknop bij Parlour Girls – alle chaos, misstappen en dieptepunten incluis – blijft indrukken, is dus eigenlijk zo vreemd nog niet.