Eighteen

Eighteen. Al achttien jaar brengt New Cool Collective zaal na zaal naar het kookpunt totdat het zweet van het plafond druppelt. Tot het publiek is opgezweept tot in het verre uiteinde van de zaal, de haren tegen het gezicht plakken en geen voet meer vast op de grond blijft staan. Met de 19-koppige Big Band, of in de compacte formatie van acht man, New Cool Collective is inmiddels niet meer weg te denken uit de clubs en festivals in Nederland en daar buiten.Eighteen is in Nederland de leeftijd waarop je volwassen wordt verklaard. Voor een band een mooi moment voor een terugblik zou je denken. Maar kom bij de heren niet aan met een jubileumplaat. Want hoeveel ervaring ze ook hebben opgedaan in al die jaren en hoeveel gelaagder ze ook zijn gaan spelen, componeren en bekvechten, het gebeurt nog steeds met de energie van een roedel jonge puppy's. Gedreven, geen tijd te verliezen en nooit bang om iets nieuws uit te proberen.Terugkijken wordt het dus niet. Na de moddervette streep die met de laatste Big Band-plaat Pachinko werd gezet, was het wel weer tijd voor een album met de achtkoppige formatie. Een plaat met iets meer ruimte en lichtheid. In zekere zin gaat Eighteen verder waar het album Out of Office uit 2008 is gestopt. Dus toch een beetje terugkijken? Ja, als het gaat om de manier van muziek maken. Terug van Big band naar acht man, en met open vizier een nieuwe plaat in. Alles kan en alles mag. Maar dan met een schat aan ervaringen rijker ten opzichte van het prille begin.Met uiteenlopende invloeden van surf, rock steady, electro tot aan Afro-Cubaans en zelfs dub, is Eighteen muzikaal gezien een brede plaat geworden. En dat is niet verwonderlijk: uit alle collaboraties die New Cool Collective ooit is aangegaan heeft de formatie niet alleen heel veel vermaak maar ook lering getrokken. Zo toonde Jules Deelder ze de ware betekenis van swing ('De drums moeten er een beetje achteraan lopen en de bas juist iets vooruit. Zolang het maar niet precies gelijk loopt'). De match met Typhoon dwong de heren iets heel snel en gefocust in te spelen. En door de samenwerking met Los Papinos & Mapacha steeg de zang van het achttal naar een hoger niveau.En dat is de volwassenheid die stiekem toch is terug te horen op Eighteen. Want beter zijn ze geworden, en niet weinig ook. Veelzijdiger, strakker of juist losser - al naar gelang, nog even eigengereid maar nog meer op elkaar ingespeeld. En niet iedere noot of solo hoeft keihard te worden uitgespeeld. Volwassen mannen en jonge honden ineen; op Eighteen komt the best of both worlds samen