Corpo Iluminado

Cristina Branco is misschien wel de beste fadozangeres sinds de grote Amalia Rodrigues, de vrouw die het genre heeft gedefinieerd. Haar stem heeft een subtiliteit die emoties weet te vangen – en fado gaat, net als blues en flamenco, om gevoel – en ze wordt nooit theatraal, maar houdt alles onder controle, waarbij de understatement veel sprekender is. Met deze cd verfijnt en breidt ze haar twee vorige studioalbums uit, zelfs tot het punt van het onbegeleide “Molinera” dat de plaat afsluit, een lied in een dialect uit de 13e eeuw. De muzikale relatie tussen Branco en haar echtgenoot Custodio Castelo, die arrangeert en de moeilijke Portugese gitaar bespeelt (die fado zijn kenmerkende, treurige instrumentale klank geeft), blijft groeien en verdiepen, terwijl de andere instrumenten – gitaar en contrabas – een kader vormen voor nummers als het delicate “Musa”. Zoals bij alle fado zijn de teksten de kern van de zaak, en Branco heeft een aantal prachtige gedichten gekozen (allemaal goed vertaald in het boekje), met “Tu Tens de Me Acontecer” als bijzondere uitschieter. Maar met een zo sublieme set is het bijna onmogelijk om één nummer boven de andere uit te lichten. Het geheel heeft een zwevende, adembenemende schoonheid die het tijdloos maakt - en veel te snel voorbij is.