Quartetto Delfico - Donizetti: String Quartets (CD)

Weten waar je de naald moet zetten in de strijkkwartetten van Donizetti is een grotere uitdaging dan het verkennen van de blijvende schatten van zijn enorme operacatalogus, waar het nageslacht al een rangorde heeft vastgesteld met Lucia di Lammermoor aan het hoofd. Maar Donizetti was meer dan een pionier van bel canto, en het Quartetto Delfico presenteert nieuwe opnamen van drie van de latere en meest rijk ontwikkelde voorbeelden van zijn meesterschap als kamermuziekcomponist, die niet minder zeker en onderscheidend klinken dan zijn werken voor het toneel. Het openingsdeel van nr. 15 in F-groot speelt plagerig met de beroemde openingsmelodie van Mozarts Symfonie nr. 40 (zoals Sjostakovitsj deed in de finale van zijn Tweede Vioolconcert, anderhalve eeuw later), ontdoet het van angst en brengt in plaats daarvan een opgewekte levensvreugde. Deze zonnige stemming gaat over in het lyrische Andante. Haydn zou ongetwijfeld hebben geglimlacht om Donizetti's vindingrijkheid om het materiaal voor het Menuet te ontwikkelen uit weinig meer dan de open snaren van het ensemble, en de inleiding van de finale zorgt voor een verrassing die de oudere meester van het strijkkwartet waardig is, door onverwacht naar de mineur te gaan en dan weg te racen met het viscerale drama van een acte-finale uit een van zijn operatragedies. De nummers 17 en 18 zijn beide op hun manier nog substantiëler en meeslepender, respectievelijk gecomponeerd in 1825 en 1836; het eerste deel van nr. 18 in E-klein werd later hergebruikt in de openings-sinfonia van Linda de Chamounix in 1842. Ze blijven Donizetti's Haydneske neiging tot spaarzaamheid van middelen en singulariteit van gebaren verfijnen. Het eerste deel van nr. 17 creëert een kort drama van thematische vragen en antwoorden, en de ogenschijnlijke toonsoort D-groot wordt voortdurend gelogenstraft door harmonische spanning en stress. In nr. 18, tenslotte, omarmt Donizetti ten volle het potentieel van het kwartet als medium voor muzikale tragedie, even krachtig als elke verlaten heldin. Dit is een half uur durend stuk dat even ambitieus en verrassend is als elk van de rijpe kwartetten van zijn grote voorgangers in het medium, niet alleen opmerkelijk door een langzame beweging maar ook door de nerveuze energie van het menuet.