Matteo Malagoli - Laboccetta: A Tenor Cellist (CD)

Romantische miniaturen van een vergeten Italiaanse cellist en componist: het eerste album ooit gewijd aan de muziek van Domenico Laboccetta. Domenico Laboccetta (1823-1896), geboren in een arme familie in de Siciliaanse stad Messina, werd toevertrouwd aan de zorg van een weeshuis waar zijn muzikale talenten zich als kind al snel openbaarden. Op zevenjarige leeftijd gaf hij een concert in het Teatro Nuovo in Messina en al snel won hij een beurs om gratis te studeren aan het conservatorium in Napels. Toen hij net 18 was, werd hij hoofdcellist van het Teatro San Carlo, in een tijd waarin het operahuis in heel Europa bekend stond om het opvoeren en bevorderen van het werk van belcanto componisten zoals Donizetti en Bellini. Door deze ervaring ontwikkelde Laboccetta een geweldige tenorstem naast zijn cellospel, en al snel begon hij hoofdrollen te spelen in die belcanto-meesterwerken zoals zoals Bellini's La Sonnambula. In de jaren 1850 toerde hij door Europa en Amerika, maar uiteindelijk vestigde hij zich weer in zijn geboortestad Napels, waar hij in 1877 cellodocent werd aan het conservatorium en zijn meesterschap over het instrument bijna 20 jaar lang, tot aan zijn dood, doorgaf aan studenten. In Laboccetta heeft de cellist en onvermoeibare onderzoeker Matteo Malagoli nog een opmerkelijke figuur opgedoken in de zijpaden van de cellogeschiedenis. Zijn essay in het boekje introduceert Laboccetta's bewogen leven en biedt een context van onschatbare waarde voor deze miniaturen die zijn geschreven voor salonoptredens onder vrienden en mecenassen in het Napolitaanse muziekleven in de laatste decennia van de 19e eeuw - muziek die vooral is geschreven om te charmeren en te entertainen. het verdient de aandacht van luisteraars die geïntrigeerd zijn door de geschiedenis en fijn spel waarderen. Het is een album dat een echte bijdrage zal leveren aan de verzameling albums van elke verzamelaar. Albumbladen, romanza's en instrumentale liederen zijn genoteerd voor cello en piano of cello en harp, maar er is ook een 'Notturnino' voor twee cello's en piano. Meer substantieel is een cyclus van vier liederen voor sopraan, tenor, cello en piano: allemaal prachtig evocatieve stukken met een affectief folkachtige eenvoud van expressie. Laboccetta was ook een pionier in het genre van de cellokwartetten, en het album sluit af met verschillende van dergelijke werken, ingenieus gescoord om het volledige register en de rijkdom van het instrument te benutten. Tot Malagoli's vorige albums voor Brilliant Classics behoort een schijf met muziek van Greco en Francone (96345), die in gloedvolle bewoordingen werd ontvangen door het tijdschrift Fanfare: early Neapolitan Cello Music... verdient de aandacht van luisteraars die geïntrigeerd zijn door geschiedenis en die fijn spel waarderen. Het is een album dat een echte bijdrage zal leveren aan de verzameling albums van elke verzamelaar.'