Wake Up The Nation

I wasn't even thinking about doing another record,' vertelt Paul Weller over de inspiratie voor zijn album 'Wake Up The Nation'. 'After 22 Dreams I didn't have any songs to speak of apart from the odd title or couplet. So the whole process was really different. It was almost like starting from scratch.' Na een zeer indrukwekkende carrière, gekenmerkt door constante muzikale experimenten, zouden we gewend moeten zijn aan Wellers niet afnemende behoefte om voortdurend te veranderen, maar na het grote succes van 22 Dreams weet Weller op zijn tiende soloalbum iedereen weer volledig te verrassen. Met Wake Up The Nation is bovendien de cirkel rond, want 28 jaar na uiteenvallen van The Jam is Weller voor twee nummers de samenwerking aangegaan met bassist Bruce Foxton. De sessies voor wat uiteindelijk Wake Up The Nation zou gaan worden begonnen in januari van dit jaar met Simon Dine (met wie Weller ook samenwerkte voor 22 Dreams) in Wellers Black Barn Studios in Surrey. Met huisengineer Charles Rees had het tweetal tot doel een album te maken geïnspireerd op de muzikale visie van Dine: 'Simon had a clear idea about how the record should sound. He wanted to make it very urban and tough, quite metallic sounding. In quite a few cases I would improvise the vocals and see what happened. It was a completely different way of working.' Vooraf werden strikte regels opgesteld. Akoestische instrumenten verdwenen, net als elke referentie aan folk. Gekomen zijn gejaagde rock grooves, Bowie-esque riffs (denk Low en Diamond Dogs) en een genre overschrijdende insteek die ontstond tijdens de sessies voor 22 Dreams. Het resultaat is een zestien nummers tellend album vol onversneden rock 'n' roll, door insiders omschreven als 'Stockhausen meets The Small Faces'. Er zijn wel een aantal rustmomenten (Aim High, Grasp And Still Connect, 7 & 3 Is The Strikers Name en de prachtige eerste single No Tears To Cry) maar deze zijn muzikaal net zo uitdagend als de uptempo nummers op het album. Ook in tekstueel opzicht bewandelt Weller weer ander paden dan op haar voorganger. Was Weller op dat album nog zoetgevooisd, ditmaal is hij scherp, geagiteerd, bijna boos bij vlagen.